Jan Romka
Biskup katolicki, prezbiter katolicki
- Urodzony
- Nysa
- Zmarł
- 19 listopada 1301
- Zawody
- biskup katolicki, prezbiter katolicki
Jan Romka, znany także jako Jan z przydomkiem Romka herbu Sulima, był biskupem wrocławskim od 1292 r. Urodził się w Nysie, a zmarł 19 listopada 1301 r. Pierwsza wzmianka o nim w źródłach pochodzi z 1267 r., gdy był kapelanem biskupa Tomasza Zaremby. W 1268 r. został kanonikiem wrocławskim, a dokument z tego roku określał go tytułem magistra. Należał do otoczenia Zaremby i podczas jego sporu z księciem Henrykiem Prawym stał po stronie biskupa.
Po śmierci Zaremby kapituła wrocławska wybrała Jana na biskupa 24 kwietnia 1292 r.; wybór zatwierdził papież. Jan kontynuował politykę poprzednika, zabiegając o utrzymanie i rozszerzenie przywilejów biskupstwa. W 1296 r. obłożył Bolka Surowego klątwą i nałożył interdykt na jego władztwo. Rok później uzyskał rezygnację księcia z pretensji do księstwa nyskiego. Interweniował także w sprawie uwolnienia Konrada Garbatego; w 1300 r. uzyskał potwierdzenie przywilejów biskupstwa. Dbał o kościoły i szkoły parafialne oraz kontynuował przebudowę katedry wrocławskiej.
Na podstawie artykułu „Jan Romka” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.